سلام صفر عزیزم!
دیگر یواش یواش داشت یادم میرفت خاک از صورتت پاک کنم. دیگر داشت یادم می رفت با کدام رقم ها از 1 تا 9 قفل دلت به روی من باز می شود!
صفر عزیزم!
دلم می خواهد اعتراف کنم، یک اعتراف شرافتمندانه. می خواهم برایت بنویسم. بنویسم که من همیشه صفر بودم. من همیشه روی مدار صفر درجه ایستادم. می دانی این که می گویم چقدر تلخ است. می دانی صفر بودن یعنی چه؟ یعنی اینکه تو می توانی بزرگ باشی. بزرگترین باشی. می توانی بی رقیب باشی. می توانی عظیم باشی اما نه به تنهایی. تو نیاز داری دیگری کنارت بنشیند تا تو بزرگ شوی و بزرگی تو دیده شود و گرنه تو یک دایره تو خالی بیش نیستی.
صفر عزیزم!
دلم برایت می سوزد که تو اینقدر محتاجی. دلم برای خودم بیشتر می سوزد که اینقدر محتاجم.
صفر عزیز!
کاش نه تو گدای یک بودی و نه من گدا...

خوبی؟
......................................................................................................................................................................................!!!

سلام بر خانم سامانی. خوش بحالتون که از تزیستان دفاع کردین. ما که یکسال گذشت هنوز شروع نکردیم به نوشتن. هر روز فقط به موضوع و فهرست نگاه می کنم و دیگه هیچ خطی به جلو نمی رود. خصوصا از همه بدتر اینکه از اساتید راهنما و مشاورم دور افتادم انها در ایران و ما در جایی دیگر. بهرحال تبریک بر شما که دفاع کردین

سلام . دیگر خبری از شما در اداره نیست . فوق لیسانس گرفتید و رفتید که بروید ؟

khoshhalam ke shenidam dobareh mikhay bargardi sazman . http://naghimokhtari.blogfa.com

همین؟

دلم برات خيلي تنگ شده سميرا جان. به اميد ديدارت، هرچه زودتر ..... کيميا
www.parvazz.blogfa.com

مدرن بودن و مطلق بودن را ببین جواب خوبی به کیارستمی داده:
http://www.magiran.com/npview.asp?ID=1615217

خوبی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یهو دلم برات تنگ شد. با این که جز چند تا کلاس تو دانشکده در دوره کارشناسی دیگه هیچ ربطی به هم نداشتیم و بی انصافی اگه نکنم گاهی سلامی که علیکی داشت.
یاد روزی افتادم که تغلبتو گرفته بودن و نشسته بودی تو زیرگذر دانشکده روی نیمکت و گریه می کردی و مهدی علی اقدم !که بین همکلاسی ها به خونسردی و بی تفاوتی شهره بود داشت دلداریت می داد!
یادش به خیر!
با اینکه کمی غیرعادی بودی و بعضی وقتا به قول خودمون درگیر بودی با خودت ولی همه اینو اعتراف می کردن که آدم بدی نیستی.
با خوندن خاطره ت درباره زنبور خرکی یاد معصومیت کودکانه ات افتادم و دلم برات تنگ شد. تو از کسایی هستی که بدون این که باهات انس صمیمانه داشته باشم دوستت دارم. انقدر دوستت دارم که به جای ان که برای امتحان سخت فردام که برام مهمه و لحظه به لحظه زمان داره از دست می ره اینو برات بنویسم.
خدا به همرات.
موفق باشی
خدا بزرگه
یه روزی
یه جایی جوابتو می ده که خودتم باورت نشه و حتا انتظارشم نداشته باشی.
مواظب خودت باش
دوست دارم
وبت گیر داد مجبور شدم مثل تو صفحه کلیدا رو یه گردگیری بکنم تا ÷یاممو برات ثبت کنه

آخه كجاي دنيا آدم يه كسي رو كه دوست داره آبروش را مي بره؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!! نگفتي خجالت مي كشم؟ فردا سر كار بين دخبرنگارا با انگشت نشونم مي دن كه ا فلاني رو ببين... مي دونستي تقلب كرده؟! حالا از دستت حق دارم گريه بكنم؟! حدلاقل مي‌گفتي كي هستي كه يه زنگ بزنم بهت يه جيغ بنفش بكشم سرت تا دلم خنك شه:)
انشاالله هرجا هستي خوش و موفق باشي، همكلاسي دوره كارشناسي‌ام

خانم ما از اين خونه خوشمون اومد كيو بايد ببينيم؟
كوتاه نويسي رو مي خوايم از صاحب اين خونه ياد بگيريم كيو بايد ببينيم؟
حوصله استادي دارين؟
خانه با قاعده ايست گفتم شايد صاحبش با حوصله بود ...

نه جدي بودم چون بلند نوشتن ازار مي ده مخاطب رو...بايد كم كم راه بيافتم براس كوتاه نوشتم.......

نگران نباش کوتاه نویسی را هم باد می گیری، وقتی همه حرفهای دلت به رشته تحریر اومد قلمت موجز می شه. موفق باشی

درود و سلام بر خانم سامانی

میبینم که نوای وداع سر داده اید و همه هوم سیکو و غمناکندو شما هم به کامنتا

جوابای خواب از سر پرون میدیدو اپدیت ماپدیت کردنم دیگه تعطیلو وبلاگ زدگی و......بهرحال همیشه شاد باشید و مهرتان افزون.

بلند نوشتم دوباره ياد تو كردم.