چقدر اين روزها احساس ناامني مي‌کنم. از کساني که نگاهم مي‌کنند، چشم تو چشم تا آنها که زيرزيرکي نگاه مي کنند. از آنها که بلند بلند در اطرافم مي‌خندند يا آنها که موزيانه نيشخند مي‌زنند. از آنها که حرف مي‌زنند بلند بلند و من مي‌شنوم يا آنها که تو گوش هم فرو مي‌روند و پچ پچ مي کنند. اهميت ندارد که آنها با من هستند يا نيستند. مهم اين است که من از همه آنچه در اطرافم مي‌گذرد، احساس ناامني مي‌کنم مربوط يا غيرمربوط.
اين روزها بيشتر از هرموقع ديگر دلم مي خواهد تمام کارهايي که مرا به بيرون از خانه مي‌کشد، تمام شود تا من به خانه برسم و به تو

vaqean intore?baraye khodet boodano emtehan kon...

با اينكه احساس وابسته بودن آرامش آدمي به حضور يه نفر خوب نيست، ولي آرامش اين چنيني قابل وصف نيست!

باز تو بعد روزها آمدی با بیان رمزگونه ات . خانه را نفهمیدم کجاست منظورت . این خانه مجازی را که نگفتی ! همین طور مرجع ضمیر تو مبهم ماند برایم . خواستم یک کامنت حسابی بگذارم اینجا ، گفتم دردی اضافه نکنم بر درد نا امنی ات

http://lighten.blogfa.com/post-43.aspx

با مطلبی با عنوان توتالیتاریسم ازدواج ایرانی به روزم

خدا رو شكر يه جايي براي آرامش دارين.من توي هيچ جاي اين كشور ارامش نميبينم

سلام
با مطلبی با عنوان"سيكل مطلقه /مشروطه و بازي مار و پله" به روزم