خيلي دلم مي‌خواست يه مجموعه گزارش تهيه کنم، درباره "رسانه و قدرت" تا نظر کارشناسان روزنامه نگاري و ارتباطات را جويا بشم، حتي با يکي از بچه هاي هم‌ميهن هم بعد از نوشتن اين و اين پست حرف زدم اما عمر گران روزنامه کفاف نداد تا ما به نظرمون برسيم. اينجا هم از چيزهايي که تو ذهنم بود، ننوشتم، گفتم مي‌سوزه. موضوع بلاگي نيست بايد حسابي بهش پرداخته بشه چون از اينکه در قرن 21 برخي دوستان و غير دوستان هنوز دنبال بي طرفي و عينيت‌گرايي در خبر مي گردن، اونقدر برام عجيب و غريب بود که لازم مي ديدم يه رفرش در آموزه‌هاي کلاسيک دانشگاهي بشه. راستش حداقل از اين جهت که مگر چند تا از آموخته هاي روزنامه نگاري دانشگاهي به کارمون اومده که اين يکي که در کله‌مان فرو کردند را اينطوري به چنگ و دندان گرفته و بي هيچ بازنگري با خودمون جابه جاش مي‌کنيم.
تو فکر گفتن سوژه به ليلا بودم که اين ياداشت از استاد گرفته شد. از اينکه بچه‌هاي رسانه شرق دارن چارچوبهاي آموخته شده رو بهم مي‌ريزن بايد کلي تشکر کرد. من مرسي :»)
خلاصه خوشحالم که ندا به نظر مي‌رسه يکم از موضع آرمان گرايانش درباره رسانه کوتاه اومده.

خو ب مسلما همه رسانه ها به جایی وابسته هستن ...حتی رسانه های مستقل یه سری اهداف خاص سیاسی اجتماعی رو دنبال می کنند

سمیرا جان. من هم در این مورد مطلب نوشتم.
و برای این کارت به شدت پایه ام.

از شما روزنامه نگارها بعیده وقت تونو واسه این موضوعات آکادمیک تلف می کنین. اینا رو بذارین برای استادها که اکثرا نمی تونن بدون سرمایه دیگران روزنامه رو بگردونن. جای گزارش هم بشین زندگینامه روپرت مرداک رو برای خوانندهات منصفانه بنویس.

بهارم!
دو پا من دو پا تو مي شيم چهار تا پا فكر كنم، بتونيم يه كار خوب انجام بديم.
حاجي عزيز!
به به از غيبت صغري دراومدي. همين جوري دلم براي كامنتات تنگ شده بود:») خدائيش كه اگر ثروت نباشه و قدرت رسانه معنا نداره اما حالا تو اجازه بده ما اين موضوع رو بررسي كنيم چون هنوزم كسايي هستند كه رسانه را عاملي براي ايجاد مدينه فاضله مي دونند. حاجي اجازه؟:)

قربانت من هميشه وبلاگتو دنبال مي كنم.

wow
چه خوب
من که حاضرم :)