یادداشت‌ها و برداشت‌های سمیرا سامانی از روزنامه‌نگاری و ارتباطات

 



موضوع:
تازه‌ترين مطالب:



جستجو:

پيوندها:


 
 

 

« سكوت | Main | بريم مدرسه »

November 11, 2006 11:07 PM
آمپول

صدايمان شنيده نمي‌شود. صدايي نمي شنويم. وقتي صدايمان ‌شنيده نمي‌شود و صدايي نمي‌شنويم، يعني ارتباط قطع است. يعني نه خبري از فرستده وجود دارد و نه گيرنده. يعني حداقل اين مدل ارتباطي ساده و ابلهانه S_R براي يك دل خوشكنك كوتاه هم وجود ندارد . البته پيام هست. آنهم به مقدار متنابه. اما پيام، بي‌فرستده و گيرنده تنها و يكه در باغ فردوس، دربند، پارك جمشيديه، سينما فرهنگ، فرهنگسراي هنر، لاله‌زار، پشت شهرداري، ناصرخسرو، چهارراه استانبول چرخ مي‌خورد و چرخ مي‌خورد، آنقدر چرخ مي‌خورد كه هالش بهم مي‌خورد و نقش زمين مي‌شود، از اينهمه هستِ بي‌مبداء و مقصد. چقدر در اين دنيا پيام هست و چقدر در اين دنيا كم است، فرستنده و گيرنده

پ.ن:
خواستم دل‌نوشته بنويسم، به سرم زد چاشني‌اش يكم ارتباطات باشد، همين.
28 مهر




نظرها:

ارسال نظر:

نام :


پست الکترونیکی


وب سایت :


نظر:



Remember info?

برای ثبت نظر کلمه submit را در کادر زیر وارد کنید.