امشب پائيز را نوبر كردم. آخَر، اولين باد پائيزي به‌صورتم خورد. اينجا كه ما هستيم انگار خيلي زود پائيز مي‌رسه. دلت هواي پارك جنگلي مي‌كنه. از در خونه آهسته آهسته راه مي‌يوفتي به سمت در غربي پارك لويزان. 6 دقيقه بعد دم دري. حالا با كمتر از 14 دقيقه پياده‌‌روي مي‌رسي به هتل شيان. ديگه نسبتاً همه شهر رو به‌خصوص غرب رو مي‌بيني.
مي‌نشيني. نگاه مي‌كني و نگاه مي‌كني و نگاه مي‌كني. باد پائيزي مچاله‌ات مي‌كند. گوله مي‌شوي. اما باز مي‌ماني، يخ كرده و شكسته...

اغلب بهت سر می‌زنم. نمی‌دونستم این‌قدر نزدیکم بهت. مثل این‌که غیر هم دانشگاهی بودن همسایه هم هستیم. یه جورایی البته.
:)

پاییز مبارک.