گير دلم باز نمي‌شه. نه با تلفن زدن به مريم. نه با اس.ام.اس بازي با سارا. نه با گفتن خوب نيستم، افسردگي فصلي گرفتم به احسان و نه با گير دادن به هيچ‌كس ديگري.
خوب كه هميشه خوب نمي‌مونه. بدم كه هميشه بد نمي‌مونه. قفل كه هميشه بي‌كليد نمي‌مونه. آسمون كه همش ابري نمي‌مونه. دريا كه همش طوفاني نمي‌مونه. خوب، بلدم روضه بخونم، آره؟ من اينقدر خوب بلدم روضه رضوان بخونم. اما نمي‌دونم چرا گير خودمُ نمي‌تونم، باهاشون باز كنم. ولله با اين‌همه روضه كه بلدم، تونستم گير خيلي‌هارو باز كنم...
اصلاً من گير دارم؟ نمي‌دونم. اصلاً گير من با روضه وا مي‌شه؟ نمي‌دونم. اصلاً شايد گيري درميون نيست و من دچار توهم گير، هستم! اينم، نمي‌دونم... اما مي‌دونم، دلم به كمك نياز داره... به خودم نياز داره... به اينكه بهش بگم: آروم باش، دلكم...به اينكه بهش اعتماد بدم: من كنارتم، وقتي فكر مي‌كني هيچ كس نيست...به اينكه يادش بندازم: تنها قلبي كه فقط و فقط براي من مي‌زنه، خودشه...

قفل همیشه بی کلید نمی مونه ولی 99 درصد مواقع بی کلیده این قفلای لعنتی!

رمضان هم وقت خوبي براي باز كردن گيرها!!!!!!!!!!!!!

منم گاهی به دلم ميگم آروم باش، اما نتيجه ش اصلا خوب نيست. بيشتر عصبانی ميشم

سمیرا جونم
امیدوارم هرچه زودتر از این حالت بیای بیرون
من تا دیروز بدتر از خودت بودم
گویا کلید قفل من پیدا شد
امیدوارم مال تو هم زودی پیدا شه

رفتم دیدم و به حسین گفتم به خانم پودفروش بگه عوضش کنه
از توجه شما بسیار ممنونم
موفق و پیروز باشید

سلام. شايد همه ما داريم يك جوري اين روزها را تجربه مي‌كنيم. شايد هم ايراد از اون آرمان خواهي مسخره است. كه وقتي يك روز يك ماه يك فصل.. حالمان بد است فكر مي‌كنيم كه ديگر همه چيز تمام شد. شايد هنوز باور نكرديم ما هم يك روز خوبيم يك روز بد.