چند روز پيش، وبلاگ‌نويسي سر از صحبتهاي من، مريم و مهدي درآورد. مريم حرفي زد كه راستش اصلاً به مذاقم خوش نيامد. مريم معتقدِ كه موج وبلاگ‌نويسي در ايران براي اين باب شده كه مجراهاي لازم و طبيعي براي بيان عقايد و ديدگاهها در كشور ما وجود ندارد. بحثي نيست كه ايران فضاي لازم ارتباطي را ندارد اما اين موضوع هيچ ربطي از نظر من به علاقه وبلاگ نويسي ندارد. دليل هم برايش دارم.  اما اول يك نگاهي به صفر به عنوان يك وبلاگ بيندازيم بعد به سراغ دليلها برويم.
كمي موس يا كيبرد را بالا و پائين ببريد. پستهايي مربوط به ارتباطات، مسائل عاطفي و مسائل سياسي ديده مي‌شود. شما قضاوت كنيد كدام يك از اين پستها را مي‌توان با همين سبك و سياق در مجرايي ديگر بيان كرد؟ با انصاف اگر باشيد، هيچ جاي ديگر. حالا برويم سر دلايل:

1_وبلاگ يك رسانه است.
2_ وبلاگ مثل هر رسانه ديگر ويژگي‌هاي خاص خودش را دارد.
3_ وبلاگ مثل هر رسانه ديگر مخاطب خاص خود را دارد.
4_ وبلاگ مثل هر رسانه ديگر برد مشخصي در تاثيرگذاري  دارد.
5_ حرفهايي هست كه فقط و فقط در اين فضا مي‌نشيند و نه در هيچ جاي ديگري.

نمي‌د‌انم دقيقاً چه چيزي منشا اين نگرش در ذهن مريم  و شايد خيلي از دوستان ديگر شده اما مطمئنم باور نداشتن وبلاگ به عنوان يك رسانه مستقل  و رسانه‌اي كه جايگزين هيچ شكل از ارتباطات فردي، ميان فردي، گروهي و جمعي نمي‌شود، در رسيدن به اين نگرش تاثيرگذار بوده است.
 
بحث آنروز، امروز با مهدي ادامه پيدا كرد. راستش همان چند روز پيش مهدي براي گذاشتن پست سياسي به من خرده گرفت و معتقد بود نبايد مسير صفر را عوض مي‌كردم. خلاصه امروز فرصتي پيش آمد تا دوباره درباره موضوع صحبت كنيم. مهدي گفت درست يا نادرست درباره نظرت مطلب نوشتي! حالا چرا در فضايي كه براي مخاطبت گذاشتي سعي مي‌كني به نظر آنها پاسخ بدهي؟!( به زبان محلي يعني  قصد دارم، حرفم را به كرسي بنشانم!) 
پاسخ دادم و پاسخم چيزي نبود جز اينكه دارم از ويژگي اين رسانه بهره مي‌گيريم. در كدام رسانه ديگر مي توان نظرت را بگويي و نظر ديگران را بشنوي و نظرت را درباره نظرشان بگويي و...؟ هيچ جا جز وبلاگ. اين انحصاري است كه فعلاً در اختيار اين رسانه است و نه هيچ رسانه ديگري. 

ایندفعه باهات کاملا موافقم