گفته اند كارتهاي سوخته‌تان را پيدا كرده اند، گفته‌‌اند هيچ سرنشيني از هواپيما زنده نيست، گفته‌‌اند از هواپيماي سوخته هيچ چيزي باقي نمانده است. اما هنوز باورمان نمي‌شود، هنوز گمان مي‌كنيم اگر جايتان خالي است به اين دليل است كه رفته‌ايد مصاحبه،‌ رفته‌ايد برنامه و هزاران بهانه ديگر،‌ بهانه‌هايي كه نمي‌خواهند پروازتان را باور كند.
اما باور كنيد، آنها ديگر نيستند. آنها شهيد شدند. همه با هم. آنها شهيد شدند، وقتي رفتند، مانور ارتش را انعكاس دهند. آنها نيستند، تا باري ديگر پيام‌هاي تسليت سرازير ‌شود. چه اهميت دارد همه اينها، وقتي ديگر آنها نيستند. وقتي ديگر صدايشان شنيده نمي‌شود. وقتي صورتي برايشان باقي نمانده تا حسن قريب از علي‌رضا بردران تشخيص داده شود. چه اهميت دارد، چرا شد. چه اهميت دارد كه يادمان بيايد اين چهارمين سقوط هواپيماC_130 در اين چهار پنج سال اخير است. چه اهميت دارد كه خاله‌ام زنگ بزند و بگويد ماجرا مشكوك است. هيچ چيز اهميت ندارد جز اينكه ديگر آنها نيستند.
صفحه يك ايسنا به‌طور كامل به پوشش اخبار اين حادثه پرداخته است. تسليت خاتمي، رفسنجاني، حدادعادل، احمدي‌نژاد ، هاشمي‌شاهرودي و... هيچ كدام، دردي از دل من كم نمي‌كند. هيچ واژه‌اي، جمله‌اي به دادم نمي‌رسد، كه فرياد دلم آرام شود. اسامي اينجا آمده، شايد خيلي‌ها را نشناسيم اما همه دوست بودند چون به آنها مي‌گفتند: خبرنگار
به همه بازماندگان اين فاجعه دلخراش تسليت مي‌گويم.